Sky full of stars

 

De eerste dag van een nieuwe jaar is aangebroken. De spellingcontrole zegt mij gelijk dat deze eerste zin niet goed is. Overweeg 'het'. Wat 'het'? Het nieuwe jaar? Neen. Ik ben inmiddels 67. Voor mij is het weer EEN nieuw jaar. Het zoveelste nieuwe jaar! Zo goed?!

Dit is gelijk mijn eerste ruzie van dit nieuwe jaar. Een onenigheid, een meningsverschil met een systeem. Die zal ik met AI nog veel krijgen in de toekomst. En daar leven we nu, in de toekomst. 

De toekomst kan nog twintig jaar zijn of nog twee. Mijn zus werd 69. Ik tik het meestal uit met cijfers, als dat mag van de spellingcontrole. Dat gedoe met getallen in letters uit te drukken, omdat je iets schrijft en dat dus zo hoort, daar heb ik maling aan.

Dat zijn mijn kleine ruzies en baldadigheden die ik mij veroorloof op mijn oude dag. 

Ja, Sorry Petertje Pannekoek, jij hebt het niet zo op oude vrouwen. Dat was duidelijk te merken. Alle jonge dames moeten beschermd worden, heel goed. Maar je moet niet overdrijven natuurlijk. Er moet wel iemand geroast worden op zo een feestelijk avond. 

En ja, ik heb ook zo'n 'leren' telefoonhoes met mijn pas erin. Heel handig in de winkel. En handig gaat sneller bij de kassa. Doe gewoon even normaal. Ik kan ook muntjes uit gaan tellen hè. Om jou te pesten. Maar dat terzijde. We moeten ook elke keer van hem horen dat hij besneden is, omdat hij groot geschapen zou zijn. Dat vind ik de beste grap van de avond. Tikje oud.

Daarom schrijf ik komende tijd mijn oude vrouwen dingen op, voordat ik ook op iemand ga schieten. 

Afijn, vannacht heb ik geen vuurwerk afgestoken, daar ben ik te oud voor haha, en heb ik al helemaal geen zwaar vuurwerk of, hele dozen vol, op de politie, op mensen afgevuurd. Stelletje krankzinnige idioten! 

Ik word geinterrumpeerd door mijn telefoon die mij er 3x per dag aan herinnert dat ik mijn ogen moet oefenen. 

Door antidepressiva, die ik een aantal jaren heb geslikt, zijn spieren verslapt. En tja. Men heeft ook oogspieren. Daar had de huisarts even niet aan gedacht. Of hij dacht, nou ja, you win some, you lose some. 

De oogarts verweet mij terecht de bijsluiter niet te hebben gelezen. In een staat van depressie en algeheel ongemak, -die ook komt met oud worden (beste Peter) en vanwege weke delen reuma, waarvoor de pillen eigenlijk waren, maar alles is met elkaar verbonden, in je lijf en in het leven, dat is om het even-, ga je niet snel in de bijsluiter zoeken naar bijwerkingen. 

Je zoekt naar iets dat werkt. Tegen ouder worden valt natuurlijk niets te slikken. Ja, oké, die zijn er ook. Maar nu nog even niet. 

De dokter reikt je iets aan. Je slikt braaf, wat ik anders nooit deed met medicatie, en je hoopt op wat lichtheid in je bestaan. 

Het staat er toch duidelijk in, zei de man verontwaardigd, kijk hier bovenaan. 🙈 Nou ja, ik heb braaf een half jaar geoefend, zoals hij me streng op het hart had gedrukt en in zijn rapportage, toen de schrik er nog in zat, in mijn hoofd en spieren.

Maar het verslappen moet ik nu op eigen kracht doen. Dat gaat niet altijd in dit leven. Het versterken moet ik ook doen, met frisse tegenzin. 

Zo eindigde ik vannacht tussen 01:00 en 01:30 uur deze laatste oudejaarsnacht met vuurwerk met positieve gedachten. Terwijl ik voor het raam stond, (of achter het raam, het is maar vanuit welk standpunt je het bekijkt, denk ik) en met open mond opkeek naar de lucht met al dat schitterende vuurwerk, terwijl de knallen achter dubbel glas gedempt werden (toch áchter) werd ik vervult met positieve gedachten ten aanzien van mijn medemens, die veel ergere dingen heeft om over te kniezen. Die aan gort geschoten worden overal in de wereld van Oekraïne tot Gaza en Soedan 

Ik wens ze allen vrede en een leven, ongehavend, niet in gure koude wind, maar in een huis, een woning, een veilige plek. 

God, geef ze vrede, voedsel en een volle maag. Laat het geweld ophouden! 

De vrouw van 82 stond verloren in haar kapotgeschoten woning ergens in Oekraïne. Haar tranen verdwaalden in de groeven en glassneden in haar gelaat. Plakken witte pleisters hielden haar gezicht bij elkaar terwijl ze mentaal instortte, zoals alles rondom haar was ingestort. 

Pannekoek zal tevreden zijn, zij had geen ergerlijke telefoon met of zonder hoes en geen verbinding meer. Ze had niets meer om je aan te kunnen ergeren. Behalve dat ze oud is. Mijn nichtje lang geleden kon oude mensen ook totaal niet uitstaan. Man of vrouw maakte voor haar niets uit. Toen ze puber was. Zij is wel volwassen geworden. 

Oude mensen en kinderen in een oorlog, het zou verboden moeten worden, maar zij zijn immer de grootste slachtoffers. 

Tijdens Victor Mids' kerstspecial, (die ik alleen gekeken heb, want mijn man ergert zich daar dan weer aan, zo heeft iedereen iets, aan die Victor. Maar ik vind het wel onderhoudend, gezellig en vaak ook om te gillen, hoe kan dat?!) ontdekte ik dat opzettelijk scheel kijken voor mij nog niet zo makkelijk is. 

Hij legde uit dat als je naar twee verschillende plaatjes die exact eender lijken, scheel kijkt, je kon ontdekken waar dat ene verschil zat. 

Beide beelden glijden dan over elkaar heen en je ziet dan dat het plaatje, waar dat ene dingetje ontbreekt, dat daar het ontbrekende dingetje vaag opdoemt. Terwijl ik dit schrijf, hoor ik Victors lijzige stem met golvende intonatie. Zou hij zo ook spreken thuis, tegen zijn partner? Bij het ontbijt? In bed? O hou op.

Zit daar wellicht een grotere boodschap in besloten? Moeten we een ogenblik scheel kijken naar de realiteit om zo de belangrijke verschillen en nuances te ontwaren? Zien wat er opdoemt in de mids, uh mist. Ik maak maar een grapje in deze. Dat houdt mij op de been. Humor. 

En toch, met normaal kijken naar de wereld in al zijn gruwelijkheid, dat houd je gewoon niet vol. Wegkijken is ook moeilijk. Want ik heb een man. Al bijna een halve eeuw. Het eerste waar hij mee komt voor het ontbijt is ellende. Meestal Trump. 

De Vondelkerk is helemaal afgebrand! Huh, Vondelkerk? Die weet ik niet, of niet meer, want het geheugen is ook niet meer je dat. Daar komt Petertje nog wel achter. 

Ik heb een halve eeuw geleden nog in het Vondelpark geluncht. Elke dag als het weer het toeliet. Ik werd zo benauwd bij de grafische Bond CNV met de stoffige kaartenbakken waar je al je nagelriemen in verloor, dat ik daar mijn broodje kaas ging kauwen terwijl ik zat te miezen in het kille zonnetje. 

Ja, nou, spellingcontrole ga maar even iets voor jezelf doen. Miezen, een soort van kniezen, verdomme. Komt van "miezemauzen" zegt AI. Zeuren, kniezen, onopvallend klagen, in jezelf.

Ik zeg miezen!

Ik kan mij dus die hele kerk niet heugen. Wtf! Haha. Spellingcontrole houdt nu wijselijk de mond, bij het toevoegen van deze alinea.

Enfin we googelden allebei de Vondelkerk en onze monden vielen open. Efteling! Zeiden we in koor. Na 50 jaar heb je dat wel eens. Het blijkt een katholieke kerk te zijn... geweest. 

Onze achtergrond is hervormd en gereformeerd. Daar zit al een grote kloof tussen als je het nader bekijkt. Op afstand is het allemaal 1 pot nat. Maar de katholieke kerk dat was toch een straatje te ver. 

Uitzoomen is moeilijker dan je denkt. 

Het viel mee. De muren staan nog! riep ik. Ach ja, je moet je aan de muren vastklampen in het leven. Maar wat was dat een mooie kerk zeg. Schoonheid staat vaak onder je neus, behalve als die veel te scherp is, pannemanneke, en nog zie je het niet. Mensen zijn toch hopeloos zielige wezens. Werkelijk. Ik sla mij voor de kop. Maar als je 18 jaar jong bent, ben je, - althans de meesten onder ons, behalve in Barneveld of beneden de grote rivieren-, niet zo geïnteresseerd in kerkgebouwen, behalve om er in te trouwen en in ons geval ook dat nog niet.

Je was blij je er aan ontworsteld te hebben. Vrijheid! Gevangen in je eerste baantje. 

Oekraïne dat gebombardeerd wordt door Rusland is een heel andere oorlog dan Israël dat Gaza bombardeert, of de stinkende zooi in Soedan, waar mensenlevens ook totaal niet tellen. 

Of de oorlog, die oudejaarsavond heet, traditie is, waar politiemensen hun leven niet zeker zijn en ook hulpverleners met zwaar vuurwerk gebombardeerd worden. 

Het is allemaal oorlog. Mensenlevens zijn van nul en gener waarde. Ik hoor Freek Vonk ineens zeggen in mijn hoofd: ('intrusive thoughts' heet dat tegenwoordig) "Hoe leuk is dat?"

Spelling doet weer moeilijk. Nul en gener waarde ja. Hoezo 'generiek'?

AI: "van nul en gener waarde" is een Nederlandse uitdrukking die betekent dat iets waardeloos is, onbeduidend of zonder enige betekenis is (zoals mijn schrijfsels), en beide vormen, "van nul en gener waarde" en "van nul en generlei waarde", zijn correct en door elkaar te gebruiken, waarbij de eerste ouder is, shit 🙈, en de tweede nu gebruikelijker is geworden. De woorden 'nul' (niets) en 'gener' (geen) zijn hier synoniem een dienen ter versterking, vergelijkbaar met "null and void" in het Engels. 

Ha! Spelling zegt nu niets meer. AI heeft deze battle gewonnen. 

Wat ook leuk is, ik ga de positieve dingen dit jaar 'highlighten' zoals dat heet. Wat ook leuk is, bij het schrijven op de pc dat je de letters giga kan maken. Speciaal voor oude vrouwen, en mannen natuurlijk.

Ik ga nu eindelijk mijn ogen oefenen, met 2 pennen of potloden. Iets met een punt . Naar het punt ver weg kijken, als je lange armen hebt, afgewisseld met naar de punt dichtbij kijken. 

Oefening baart iets.