Fade Out
Wat zouden we dat graag willen. Jezelf in liefde onderdompelen. Immerse yourselve in love. Elke dag weer. En anderen liefde geven die het nodig hebben, nog meer dan jijzelf. Je partner, je kinderen, al zijn ze zelfstandig, je voelt met ze mee, de ups en de downs. Het leven is niet makkelijk, zelfs niet voor diegenen die in een vrij land leven, waar (nog) geen oorlog is, of honger.
Waar er hulp is uit de buurt, zoals in Den Haag, Mariahoeve. Stichting Lichtpuntjes, die er is voor de armen de eenzamen en de slachtoffers van de Tarwekamp, waar die vreselijke explosie is geweest.
Mariahoeve, is voor mij de plek waar ik moest overstappen om mijn tante te bezoeken in Kijkduin. Ze heeft daar lang gewoond, nadat ze met haar familie uit Indonesië waren gevlucht. Na wat omzwervingen vond ze daar haar plek. Haar zus, mijn moeder, kwam in Amsterdam terecht, via Keulen en Parijs zeg maar. Nou ja, Dordrecht en Weesp.
Bij de naam Mariahoeve gaat er voor mij een hele kast herinneringen open. Niet slechts een laadje waar wat kiekjes in liggen.
Een zwartwit foto van tante heeft ook zijn plek gevonden aan de muur in de zitkamer. Ze zit er aan haar bureau op haar werk bij Shell, waar zij tot aan haar pensioen directiesecretaresse is geweest.
Ze rookt er een sigaret, dat was toen nog heel gewoon, en kijkt met haar speciale glimlach, mooier dan de Mona Lisa, in de lens van de analoge camera.
Zelf had ze haar hele verdere leven een Agfa Clack. Daar schoot ze mooie landschap foto's mee. Mijn vader was daar altijd, voor zijn doen, zeer enthousiast over, dat zij dat kon, met die camera.
Dat was dan ook het enige positieve wat hij van haar vond. Of van haar camera. Maar goed, overal is wel wat.
Ze reisde voor ons idee toen, veel, met vriendinnen. Als kind keek ik op naar haar vrije en zelfstandige leven. En wat hadden ze veel meegemaakt, in Nederlands-Indië, toen het nog zo heette, op de vlucht, repatriëring zoals dat toen zo heette, en hier in de lage landen weer hun weg zien te vinden.
Eigenlijk wil ik het niet over de grote boze buitenwereld hebben ook al dringt die binnen vanaf het moment dat je wakker wordt. Het nieuws. Er is niks nieuws. Elke dag hetzelfde. Ellende.
Ellende met lichtpuntjes. Die zijn er altijd!
In mijn tantes tijd, toen zij daar woonde in 's Gravenhage, zoals zij dat altijd schreef, bestond Lichtpuntjes nog niet. Zij had die stichting zelf ook niet nodig gelukkig. Ze stond vol in het leven. Tot ze al haar vriendinnen verloor aan de tijd. De onverbiddelijke tijd, die immer ongenadig voortschrijdt.
We moeten alle lichtpuntjes als kralen aan elkaar rijgen, elke dag, tot een mooie ketting waar we ons aan vast kunnen houden, als aan de reling van de Titanic.
De man was vermagerd, onherkenbaar vermagerd. Zijn wangen ingevallen, ogen hol. Zijn wat bolle toet, zoals mijn Indische tante het zou noemen, was verdwenen. Zijn vrijheid kreeg hij na 491 dagen. Eindelijk vrij sinds 7 oktober 2023, Al-Aqsa.
Eli Sharabi(52) was vrij. Opgesloten tot zijn laatste dag, in verdriet. Zijn vrouw en beide dochters waren gedood. Hij wist het nog niet. Tot aan die dag, die heugelijke dag van weerzien dat niet was.
Een shock die nog lang zal naschokken. 491 dagen voor ogen gehouden, straks zie ik mijn liefste mensen weer terug en sluit ik ze in mijn armen. Straks ben ik vrij. En dan is daar het grote gat in de grond. Zoals die bus in Japan, verslonden door een sinkhole. Na twee weken stoppen ze met zoeken naar de truckchauffeur. De beste man (74) is misschien in het riool terecht gekomen denkt men. Daar is zeker geen lichtpuntje te bekennen. Hij had lekker met pensioen moeten zijn. Thuis een beetje in een tuintje schoffelen of een beetje schaken. Maar daar was vast geen geld voor. Voor die luxe. Hij ligt nu ergens, aan het einde van een zwaar leven stel ik me voor, in het riool.
Eli Sharabi is daar ook ergens. Zijn leven is weggespoeld. En natuurlijk, niet alleen zijn leven is naar de gallemiezen, de ratsmodee. Het verdriet van twee miljoen Gazanen is ook een hel. Zij konden terugkeren naar niks. Brokstukken en stof. Een meisje verloor 70 familieleden. Zoveel heb ik er nooit gehad op een mensenleven. Ze waren allemaal verspreid. Zeker de vage Joodse tak 4 generaties terug. Verspreid, vermoord.
Mijn gevoel staat niet stil bij grenzen. Mensen zijn mensen. Wat Israël, Netanyahu doet, gaat mijn verstand te boven. Ik stortte al in toen mijn boerenfoxen 5 kippen doodden. In een oogwenk. Ze hadden zich losgetrokken. Jachthonden van het zuiverste water. Gespuis! Dan weet je hoe dat met wolven gaat. Ze waren rogue, ze gingen rogue, hoe zeg je dat? Net als Elon Musk en Donald Trump.
Maar Raymond Mens bij WNL op Zondag zei dat het allemaal meevalt en het allemaal binnen de lijntjes van de democratie is. Hij voegde eraan toe over Trump: deze man gaat voortvarend te werk.
Ja dat kun je van Poetin en Hitler ook zeggen. Zij gingen voortvarend te werk.
Rick Nieman vatte zijn woorden samen met de zin: ja, dus hij (Trump) doet wat hij belooft.
Die zin lees je ook op websites bij de reviews over stofzuigers of nagelvijlen: het doet wat het belooft. Gelijk 10 duimpjes omhoog. Oké, en 5 naar beneden. Dat dan weer wel.
Hitler heeft ook van te voren van alles beloofd. Ik meen toch dat die engerd al vanaf 1933 aan het lullen of brullen was. Raymond legt uit dat Trump toch alles al ver van te voren belooft heeft te doen. Ze haben es gewuSt. Zeker. De geschiedenis herhaalt zich in vele vormen, overal en altijd. De machtigen hebben geen geweten, dat verdroogt, geen gevoel, dat verdampt, geen empathie, ze handelen als robots met hun miljarden dollars zijn ze arm, leeg en harteloos. Ze doen wat ze hebben beloofd en daarmee is het goed?
En Raymond Mens glimlacht zijn deskundige, minzame, alwetende glimlach, van een man die het weet. Wat? Dat weet ik ook niet. De deskundige spreekt en staat ver boven alle anderen. Het is een verdienmodel. Reken maar!
"Toen de term 'going rogue' voor het eerst werd gebruikt, had het de vrij specifieke betekenis van 'zich op een grillige of gevaarlijke manier gedragen'. Tegenwoordig wordt de uitdrukking vaker gebruikt om aan te geven dat iemand een zekere mate van onafhankelijkheid aan de dag legt of zich niet aan het verwachte script houdt."
Joop/BNNVara:
"De VS is al sinds 1950 de rogue state der rogue states. Voor grondstoffen, multinationals en zionisme moet alles wijken. De inwoners van Cuba, Iran, Venezuela, Libië, Irak, Palestina, Granada, El Salvador, Colombia, Egypte en Syrië weten hier alles van, om een klein deel te noemen. Onder Trump gaan alle remmen los, inclusief de pretentie van Internationaal recht."
Even terug naar die kippen. Wellicht zijn er een paar van shock gestorven. Het was een razzia van mijn honden onder rustig pikkende kippen in een heerlijk zonnetje.
Ze gaan bij miljoenen over de kling. Door de gehaktmolen. Wie maalt er om kippen? Ze worden gemalen, vermalen maar niemand maalt om ze. Alleen in schattige, cute, dierenfilmpjes op Insta. Oh wat lief! O how cute! Picture this: Een grote kerel met snor die een kip tegen zijn borst heeft gedrukt, zittend op de grond, het dier streelt die zichtbaar geniet. Ook een verdienmodel inmiddels. Iedereen weer blij. Voor de grote meute kippen maakt het geen reet uit. Their ass is grass. Net als mensen onder de mammoetpoten van Trump en Musk.
Mensen, wie maalt er eigenlijk om?
Hoop doet leven, nog zo'n standaard uitdrukking, zeggen ze wel eens, zelfs als je tussen de drollen in het riool drijft.
God, ik hoop zo dat ze de oude baas vinden.
Het liefst levend.
Immerse yourselve in love
 |
| Links mijn tante, rechts mijn moeder met kakatoe |
 |
| Mijn vader vlak voor de oorlog |
Deense petitie om Californië te kopen
Reacties
Een reactie posten