Livin' Thing

Foto van 10 februari 2012 het jaar van het NK schaatsen in mijn dorp

Het was weer een schaatsfestijn vandaag dinsdag en gisteren, maandag. Nadat vrijwilligers hun slaap opzij gezet hadden was er in veel dorpen weer schaatsplezier. Vanavond gaan ze waarschijnlijk voor het laatst proberen er voor morgen nog iets van ijs uit te persen.

Wat moet deze wereld zonder enthousiaste vrijwilligers? Vermoedelijk niet erg veel.

Electric Light Orchestra

Livin'Thing

Sailin' away on the crest of a wave, it's like magicOh, rollin' and ridin' and slippin' and slidin', it's magic

And you and your sweet desireYou took me, oh (higher and higher, baby)

It's a livin' thingIt's a terrible thing to loseIt's a givin' thingWhat a terrible thing to lose

I'm takin' a diveDive

Intussen brult ELO maar door op de achtergrond. Ik hou helemaal niet zo van die band. Sorry. Ze worden omschreven als een Britse popgroep die rock en Beatlesque popmuziek maakt, met strijkers en futuristische beelden. Inmiddels zal het futuristische wel enigszins versleten zijn. De tijd verstrijkt ook, heel hard. De jaren 70 en 80 zijn inmiddels een halve eeuw geleden.

Ik ben altijd wel voor innovaties, desnoods futuristisch.

Zo hoorde ik over het innovatieve bedrijf Arctic Reflections, op de radio. Onder andere bij Humberto Tan bij radio 1, vrijdagmiddag van 14:00 tot 16:00 uur.

Dat bedrijf probeert het poolijs minder snel te doen slinken. Hoe dan? Ze varen er heen, ergens bij Canada, New Foundland, met een boot, een boor en een dompelpompje, dat het zeewater oppompt en het dan over het ijs heen spuit om er een laagje extra op te leggen. Maken eerst een gat in het ijs en hoppa. Pompen maar. Pompen of verzuipen. Of eerder, verdrogen.

De wereld is een woestijn in wording. Met enkele oases, in Israël, als dat dan nog bestaat in de toekomst en in de Verenigde Arabische Emiraten. Waarom dat land? Omdat het zo lekker klinkt. Nu nog een Verenigde Europese Staten! Met een Europees leger om de beesten buiten te houden. De Poetins van de wereld.

Nederland is dan zover ingeklonken, dat er niets meer te klinken valt. Alles zakt een meter of twee, verder onder de oppervlakte van de zee.

Zo simpel. Boortje, pompje. Water naar de zee dragen? vroeg Humberto aan ene Ypma. Zeewater bevriest bij minus 1,9 graden las ik ergens. Het duurt iets langer dan zoet water. Mr.Blue op de achtergond, mister Blue Sky, nou dat was er vandaag volop! Gisteren ook. Vanavond is half Drenthe weer aan het sproeien. Gewoon om de mensen even blij te maken met een simpel laagje ijs. Dat hebben we wel nodig.

Bij New Foundland willen ze 100.000 vierkante kilometer besproeien met een laagje van 20 cm. Als je die ijslaag doordrenkt, groeit hij ook vanonder weer aan, zei de meneer overtuigd van deze zeer speciale truc. "Voel je je niet een Don Quichot?" vroeg Humberto aan Fonger Ypma. Niet echt subtiel.

"We are committed to halting the rapid disappearance of Arctic sea ice, which serves us as the world's refrigerator, by reflecting the sun's heat back into space through it's natural white surface."

Maar goed, het is innovatie, uitproberen, met ideeën aan de slag gaan. Zoals Boyan Slat, Founder and CEO of the Ocean Cleanup. Uitvinder en ondernemer. Op de middelbare school wist hij al 213 waterraketten tegelijk de lucht in de schieten. Ieder zijn meug. Maar het is ook een idee op oudjaarsavond, in plaats van al dat vuurwerk. Waterraketten van Boyan. In alle kleuren, spaar ze allemaal!

Ik neem aan dat ze al die 213 petflessen nadien keurig opgeruimd hebben in de PMD bak. Bakken. Statiegeld kreeg hij er vast niet meer voor.

Dat was mijn 'hobby' hier. Tijdens het wandelen met de honden, raapte ik regelmatig zwerfafval op. Met of zonder knijpertje. Het waren vooral blikjes. Maar sinds het statiegeld op blikjes zie ik ze gelukkig nog weinig liggen. In de 30 jaar dat ik hier rondloop door het bos en recreatiegebied is het echt veel schoner geworden.

Heel tof van de mensen. Ik weet nog hoe ik achter gedumpte pakken met kranten aanging. Plekken met wel 20 grote blikken bier, Amstel. Flessen drank, flesjes, chips, een keer een volle tray met bierflesjes, een lege krat in de struiken, portable bbq op een bankje, dat was meegebakken, zwart geblakerd en goor.

Het is gelukkig heel wat schoner.

Iedereen kan iets doen, voor een betere wereld. Begin bij jezelf zeggen ze dan. Het meest verbazingwekkende vond ik dat bij zo'n prachtig bankje om lekker uit te rusten, met een prullenbak ernaast! de rotzooi naast de afvalbak lag, in het gras tussen de madelieven. Hoe dan? Is opstaan en de klep opendoen, je troep in de bak gooien nou zo moeilijk? Ja dus. Veel blikjes waren ook nog vol. Of flesjes voor de gein ondersteboven aan rietstengels gestoken. Daar doen ze dan wel moeite voor.

Maar goed. Er zijn ook mensen die goede dingen doen. Dingen uitvinden, nadenken hoe ze dingen kunnen veranderen, verbeteren.

Wat je met 213 waterraketten moet, dat weet ik dan niet maar je moet ergens beginnen. En nu maakt Boyan Slat de oceanen schoon.

De Don Quichots van deze wereld.

Super toch? In 2017 was hij Nederlander van het jaar door Elsevier. En toen bleef het stil. Nog twee 'prestigieus awards' in 2019.

Waar is Boyan Slat. Wellicht komt hij ook in New Foundland terecht en zit hij daar Arctisch te reflecteren of inspiratie op te doen voor een volgend project. Je moet het ook allemaal maar zo lang vol kunnen houden. Zijn onderneming was hij gestart in 2012.

Ach die zit allang ergens op de Bahama's. Mijmerend. Nee, zulke mensen moeten altijd iets om handen hebben. De doeners en denkers.

Toch zijn ook de drones uitvindingen van innovatieve mensen. En nu, in Oekraïne, als je zo'n drone boven je hoofd hoort, ben je zwaar de klos. Dan zit je ineens in een soort PlayStation spel. De jager loert op je op zijn schermpje, beschiet je tot je rent, naar voren, achteren, links, rechts, tot je in elkaar stort of al veel eerder, en alsnog aan gort wordt geschoten.

Zonder blikken of blozen. Wat voelt de jager? Niets. Helemaal niets. De prooi is maar een poppetje.

De Oekraïners in de geannexeerde gebieden zijn maar poppetjes. Hun kinderen worden ontvoerd, van ze afgenomen, daar praat niemand meer over. Ze worden zelf gemarteld, vermoord, opgesloten. God mag het weten.

Trump maalt er niet om. Wilders niet. Musk niet. Mensen zijn poppetjes. Wij allemaal. Allemaal.

En toch. De Boyans en Fongers van de wereld, de vrijwilligers die hun nachtrust opgeven om in de morgen een paar uurtjes schaatsen aan het dorp te kunnen bieden,

daar draait de wereld om. Alleen om die mensen. Waar wil je bij horen?

De keuze is overzichtelijk.

Aha! 2024: De Ocean Cleanup verwijderde record hoeveelheid afval uit oceanen en rivieren in 2024!

"The Ocean Cleanup heeft in 2024 een recordjaar geboekt in de strijd tegen plasticvervuiling. De NGO meldt dat het dit jaar 11,5 miljoen kilo plastic uit oceanen en rivieren heeft verwijderd. Dit cijfer overtrof de totale hoeveelheid die in alle voorgaande jaren samen werd verzameld.

In april dit jaar behaalde de organisatie een mijlpaal. De afgelopen zes jaar haalde het 10 miljoen kilo afval uit het water. Afgelopen november verdubbelde de organisatie dit aantal: er werd 20 miljoen kilo plastic verwijderd. Een van de belangrijkste drijvende krachten achter dit succes was System 03, het systeem waarmee het plastic uit het water gehaald wordt."