Kraanvogels! Deze vier foto's heb ik genomen op 24 februari 2019, zes jaar geleden. Op die heugelijke dag viel mijn mond open van zoveel kraanvogels. Eerst dacht ik dat het ooievaars waren, omdat ik geen kraanvogels verwachtte, laat staan zoveel! Maar er klopte iets niet. Dit waren er nog niet eens zoveel als de grote groepen die echte vogelaars fotograferen op de juiste route, die ze helemaal uitgevogeld hebben.
Ik heb geen idee van die routes, of data van vogeltrek. Ik was gewoon aan de wandel met mijn cameraatje.
De vogels vlogen nogal hoog. Het was niet makkelijk, zeker niet om mijn opwinding te bedwingen en dan met de armen in de lucht staan 'kieken' zonder te bewegen. Dat is voor mij geen sinecure. Het wordt ook steeds moeilijker, maar ik heb vandaag, 21 februari 2025, besloten om gewoon door te gaan zolang het enigszins kan.
Het was vandaag een prachtige dag met volop zon en blauwe luchten. Ik had het voor geen goud willen missen.
De natuur heeft zoveel te geven en te laten zien. Dat is pas echt genieten voor mij. Niet domweg zitten staren op een terrasje. Kijken naar voorbijgangers, daar snap ik niks van.
Bijtanken doe je zo: ga de natuur in, zolang er nog natuur is om heen te gaan. Maar niet hier, ga maar ergens anders naar toe 😋
Foto's van vandaag:
Grauwe Ganzen voelen de lente in hun lijf. Als er eieren zijn of jongen dan zie je ook vaak drie ganzen als een eenheid.
Zilverreigers zie je niet zo veel hier. Deze vloog solo, maar ik geloof dat reigers niet vaak in groepen vliegen.
Ze foerageren wel in groepen en ook alleen.
De Oostvaardersplassen is hun bolwerk van waaruit ze naar andere gebieden vliegen.
Bij ons is het een recreatiegebied, dus hier verwacht ik ze niet.
Een sperwer, is ook een leuke 'vangst' op de eerste dag van het fotografeer seizoen.
Er was ook een buizerd, maar die ben ik net misgelopen.
Het is lang geleden dat ik hier een grote groep meerkoeten ben tegengekomen. Ze leken zich veilig te voelen tussen de grote jongens, de grauwe ganzen.
De meerkoeten hadden ook de lente in hun kop. En dat gaat geheid gepaard met heibel en bonje.
Het is duidelijk te zien dat de koetjes zich senang voelen tussen de grauwe ganzen.
Ik volgde een pas aangelegd zandpad voor mountainbikes. Geen fiets te bekennen maar de hoge piepjes van de staartmezen was duidelijk te horen in de stilte. Dan ga je loeren, waar zitten ze? Ik kon het toestel niet op automatisch scherpstellen instellen omdat het vogeltje tussen de takken zat. Niet lang, dat doen ze bijna nooit. Ik heb wel eens betere gemaakt, maar ik ben er blij mee.
Staartmezen zijn mijn lievelingsvogels. Het is altijd heel bijzonder als je ineens te midden van zo'n groep beland bent.
Daar word ik pas echt vrolijk van.
Thuisgekomen, via de achtertuin, werd ik verwelkomd door de krokussen die de blaadjes naar de zon gericht hadden. Zoals ik zelf ook op een bankje gezeten heb, met het gezicht naar de zon.
Oekraïne krijgt broodnodige impuls, Starmer ontvangt wel op normale manier, Conservatieven vallen Trump aan, Internationale IJsbeerdag, 7 dingen die je nog niet wist over de ooievaar. Na de wereldschok door een 'wereldleider' of wereldmisleider, waarbij zowat de hele wereldbevolking, die (nog) WiFi en een tv heeft, met open mond van de stoel is gevallen, dan toch nog wat hoopvolle berichten deze zondag 2 maart, 2025. Het kon niet schaamtelozer, hoe Zelensky door Donald T. en zijn sidekick werd aangepakt, vrijdag 28 februari. Zelensky zou de deal komen ondertekenen, terwijl het nog niet was uit onderhandeld. Het was beschamend! Trump zet mensen onder druk. Met mes tegen je keel. Kom hier, doe dit, doe dat, teken bij het kruisje! Zelensky moest wel naar het Witte Huis gaan. En daar ging zijn kop eraf. Vernederd tot op het bot werd hij zonder diner de deur gewezen. Als een hond. Ten aanzien van de hele wereld. Ongekend. Maar nu kennen wij Trump. Wij allemaal. Niemand kan meer ...
Fade out of Street Spirit van Radiohead. Een heftig nummer, zelfs als je de tekst niet kent, het Engels niet goed verstaat, dan nog komt het binnen, zoals ze dat tegenwoordig bijna overal van zeggen. Het komt wel binnen hoor! Ik hoor er gelijk achteraan: Het komt nu wel heel dichtbij! Al die algemene standaard uitdrukkingen waarmee we algemeen menselijke gevoelens en emoties uitdrukken. Het is een beetje cliché. Maar toch. Hoe moet je het anders zeggen? Het komt binnen, het raakt je. Het raakt een snaar. Iets van pijn, wanhoop, berusting? Ik ken dat. Wie niet? Dan schrijf of zeg je iets, maar je trekt jezelf bij de haren omhoog in de laatste regels. In de laatste zinnen kom je weer bij zinnen. Bijzinnen zijn hoofdzinnen! Rows of houses all bearing down on me I can feel their blue hands touching me All these things into position All these things we'll one day swallow whole and fade out again ande fade out This machine well, will not communicate These thoughts and the strain ...
Het kwam vanmorgen in kleine witte stipjes neer. De stipjes werden allengs groter. Sneeuwvlokken namen gestadig bezit van onze tuintafel met vogelvoer, het dak van het voederhuisje, het gras, de planten. Ik dacht dat het witte spul van gisteren helemaal verdwenen zou zijn, maar gefopt. Er hangt nog een kou in de lucht vanaf de grond bekruipt het je buiten. Soms denk ik dat de zon helemaal niet meer uit zijn bed komt. Maar de zon slaapt natuurlijk niet en is dus ook niet wakker. Cross Road Blues, by Robert Johnson Recorded 27 november 1936 I went to the crossroad, fell down on my knees I went to the crossroad, fell down on my knees Asked the Lord above, "Have mercy, now, save poor Bob if you please" Yeah, standin' at the crossroad, tried to flag a ride Ooh-ee, I tried to flag a ride Didn't nobody seem to know me, babe, everybody pass me by Standin' at the crossroad, baby, risin' sun goin' down Standin' at the crossroad, baby, risin' sun goin'...
Reacties
Een reactie posten